Stel, je hebt zo’n 1.000 volgers op sociale media. Dan post je een video over hoe het is om geen vrienden te hebben. Je verwacht waarschijnlijk een paar meelevende reacties of een ‘ik herken dit’, en daarna scrolt iedereen snel door naar de volgende video.
Stel je nu voor dat die video je duizend volgers en 200.000 weergaven oplevert, terwijl de enige aandacht die je gewend bent sms’jes van je telefoonprovider of je naasten zijn. Precies dat overkwam de in Toronto gevestigde maker Lana Isa, wier content deel is geworden van een groeiende trend rond iets wat eenzaamheidsinfluencers vroeger juist probeerden te verbergen: alleen zijn.
Nu draaien sommigen het om en omarmen ze het alleen-zijn volledig. Ze posten hun tijd alleen. In plaats van zich te verontschuldigen voor een lege agenda, maken ze er hun content van.
Kort antwoord
Eenzaamheidsinfluencers zijn makers die een solitair leven vastleggen (in je eentje naar de bioscoop, avonden alleen, ‘geen vrienden’-dagboeken) zonder het als probleem te presenteren. Het genre ontstond eind 2025 en werd halverwege 2026 mainstream. De aantrekkingskracht rust op een echte trend: de eenzaamheid onder 18- tot 29-jarigen steeg tussen 1976 en 2019 met 0,56 standaarddeviatie.
Het genre, de makers en hoe snel het ging
De beste en makkelijkste manier om de eenzaamheidsinfluencer te begrijpen, is eerst het woord ‘influencer’ te vergeten. Ze lopen niet per se rond met de boodschap ‘eenzaam zijn is geweldig’. De content is meestal subtieler. Zoek je bijvoorbeeld op eenzaamheidsinfluencers, dan laten TikTok, Instagram en andere platforms je makers zien die zichzelf filmen terwijl ze dingen in hun eentje doen. Denk aan alleen naar de sportschool gaan, op vrijdag voor jezelf koken of een ‘solodate’ in een restaurant delen, gewoon om te laten zien hoe hun dag zonder vrienden eruitziet.
Het verrassende is dat deze ervaringen niet automatisch als verdrietig worden gebracht, maar als rustgevend, soms grappig en soms gewoon enorm herkenbaar. Dat maakt de trend zo anders dan de gebruikelijke formule op sociale media.
Een paar jaar geleden was alleen zijn iets wat mensen online probeerden te verhullen. Een lege tafel voor één was iets wat je liever wegknipte. Maar nu zeggen eenzaamheidsinfluencers eigenlijk: waarom zou je het wegknippen?
Lana Isa is een van de duidelijkste voorbeelden. De maker uit Toronto begon content te maken na een relatiebreuk en een verhuizing naar de andere kant van het land. Ze beschreef een periode waarin de enige berichtjes die ze kreeg van haar zus, haar moeder en de telefoonprovider kwamen.
Haar eerste ‘lone girl’-video trok zo’n 200.000 weergaven, toen ze ongeveer 1.000 volgers had. Begin juni 2026 meldde MindSite News bijna 200.000 volgers op Instagram, terwijl de Globe and Mail eind augustus meer dan 400.000 volgers op Instagram en TikTok samen meldde.
Het addertje is dat deze cijfers niet direct vergelijkbaar zijn. Het getal van juni gaat alleen over Instagram, dat van augustus telt Instagram en TikTok op. De cijfers laten dus een flink bereik zien, maar je moet ze niet presenteren als bewijs dat het aantal volgers simpelweg is verdubbeld.
Isa staat niet alleen in deze hoek van het internet.
De ‘solo bar hopping’-serie van Min Jo, een andere inmiddels bekende maker uit Toronto, sloeg in november 2025 aan op TikTok, met een doorbraakvideo van meer dan 220.000 weergaven. Er zijn nog meer makers die met de trend worden geassocieerd, zoals Pauline Cee, Drama Free Diaries en Zazainchina.
Uiteraard is het internet het fenomeen namen gaan geven, waarvan ‘eenzaamheidsinfluencers’, solitude-maxxing, solo-dating en loner girl de bekendste zijn.
De snelheid van de berichtgeving spreekt voor zich. De video’s van Min Jo kregen in november 2025 al volop aandacht. In juni 2026 hadden MindSite News en Psychology Today over de trend geschreven, gevolgd door de Irish Times en Vogue Adria, en in augustus mengden CNN en de Globe and Mail zich in het gesprek.
Dit is met andere woorden geen gevestigde categorie op sociale media met jaren geschiedenis achter zich.
Het is een genre dat zich razendsnel vormt, en dat maakt de reactie van het publiek extra interessant.
Tabel 1: Het genre, volgens de berichtgeving
| Maker | Standplaats | Kenmerkend format | Bereik |
| Lana Isa (@lanasololife) | Toronto | Dagelijkse ‘loner girl’-rituelen, alleen naar de bioscoop | ~200k Instagram (jun 2026); 400k+ gecombineerd (aug 2026) |
| Min Jo | Toronto | ‘Solo bar hopping’ | 220k+ weergaven voor de doorbraakvideo, nov 2025 |
| Pauline Cee | — | Solorituelen | — |
| Drama Free Diaries | — | Gewoon leven in je eentje | — |
| Zazainchina | — | Alleen wonen, geen vrienden | — |
Bronnen: Vogue Adria, MindSite News, The Globe and Mail. De volgersaantallen komen van verschillende datums en verschillende combinaties van platforms — niet vergelijkbaar.
Het publiek is echt: 43 jaar stijgende eenzaamheid onder jongvolwassenen
Hier wordt het interessanter. Je zou de populariteit van eenzaamheidscontent makkelijk kunnen afdoen als de ervaring erachter volledig los stond van de werkelijkheid, maar dat is niet zo. Een grote meta-analyse uit 2021 onderzocht eenzaamheid onder jongvolwassenen met data uit 345 studies, 449 gemiddelden en 437 onafhankelijke steekproeven, samen goed voor ongeveer 124.000 deelnemers.
De studie liet zien dat de eenzaamheid, vooral onder 18- tot 29-jarigen, tussen 1976 en 2019 met 0,56 standaarddeviatie steeg. De toename was vooral zichtbaar in Noord-Amerikaanse studies. Dat betekent nog niet dat elke jongvolwassene eenzaam is – of dat sociale media automatisch de schuld hebben. Wel laten deze data zien dat het gevoel waar eenzaamheidsinfluencers het over hebben een meetbare geschiedenis heeft.
Hetzelfde onderzoek vond bovendien dat de eenzaamheid onder ouderen vrij stabiel is. De stijging hing samen met de jongvolwassenheid – dezelfde brede leeftijdsgroepen die sterk vertegenwoordigd zijn in de huidige golf aan ‘geen vrienden’-content.
Is Gen Z dan de eenzaamste generatie? Dat is een veel lastiger te onderbouwen bewering. ‘Gen Z is de eenzaamheidsgeneratie’ is een pakkend mediaetiket, maar het is niet wat het onderzoek werkelijk vond. De verdedigbare conclusie is dat de eenzaamheid onder 18- tot 29-jarigen over een lange periode toenam, niet dat één generatie definitief tot de eenzaamste kan worden uitgeroepen.
Infographic 1: Eenzaamheid onder jongvolwassenen steeg in 43 jaar
Zelfs de onderzoekers vinden ‘epidemie’ te sterk
De bevinding van 0,56 standaarddeviatie is aanzienlijk, maar Bücker, de hoofdauteur van de studie, merkt op dat de toename van eenzaamheid over die periode relatief klein is.
Tegelijk betekent ‘klein’ niet dat het getal onbeduidend is. De stijging van 0,56 standaarddeviatie vond plaats over 43 jaar, en volgens de veelgebruikte conventies van Cohen geldt 0,5 als een middelgroot effect en 0,8 als groot. Daarmee zit 0,56 tussen middelgroot en groot, en weegt de bevinding zwaarder dan het woord ‘klein’ op zichzelf doet vermoeden.
Hier wordt de woordkeuze interessant. De onderzoekers zeggen dat de veelgebruikte term ‘eenzaamheidsepidemie’ ‘overdreven lijkt’. Beide kunnen dus waar zijn: de eenzaamheid onder jongvolwassenen is in die 43 jaar echt gestegen, en ‘epidemie’ kan die stijging toch plotselinger of extremer laten lijken dan het bewijs laat zien.
Dat onderscheid is belangrijk, want eenzaamheid is nu zowel een onderzoeksonderwerp als een esthetiek op sociale media geworden. Het onderzoek wijst op een meetbare stijging op lange termijn, terwijl eenzaamheidsinfluencers laten zien dat alleen zijn niet automatisch betekent dat iemands leven uit elkaar valt. Ergens tussen die twee ideeën begint het echte verhaal.
Performatieve digitale intimiteit: wat kijkers eigenlijk kopen
Dit is het vreemde aan eenzaamheidsinfluencers. Ze laten ons zogenaamd zien hoe het is om niemand om je heen te hebben, terwijl duizenden of zelfs honderdduizenden mensen meekijken. Die tegenstrijdigheid vormt de kern van de trend.
Het artikel in de Globe and Mail beschrijft deze dynamiek als ‘performatieve digitale intimiteit’. Makers delen persoonlijk ogende stukjes van hun dagelijks leven, van emotionele momenten tot rommelige huizen, rustige routines en gewone ervaringen. Dat geeft kijkers een ongewoon authentieke inkijk in iemands wereld. Het voelt intiem.
Maar er zit nog altijd een camera tussen jullie, een algoritme, en soms ergens verderop een sponsordeal. Dat maakt de band niet nep, alleen anders dan een gewone vriendschap.
De aantrekkingskracht zit in de boodschap onder de content. Een eenzaamheidsinfluencer zegt in feite: ‘Ik ben alleen, maar het gaat goed met me.’ Voor iemand die zich achtergelaten voelt door iedereen die een perfect sociaal leven lijkt te hebben, kan die boodschap geruststellend zijn. Misschien is alleen naar de bioscoop gaan niet gênant, is in je eentje uit eten gaan geen bewijs dat je eenzaam bent, en heb je misschien niet elke vrijdag een feestje nodig. Daar begint de trend te schuren met een van de oudste regels van sociale media: zorg dat je leven er indrukwekkend uitziet.
Deze influencers doen precies het tegenovergestelde: ze maken de stille, gewone en voor sommigen ongemakkelijke momenten interessant, en de kijkers lijken het prachtig te vinden.
Ze bieden hun publiek ook parasociale relaties. Een kijker kan zich sterk vertrouwd voelen met zulke makers zonder ze te kennen, omdat hij hun routines herkent en begrijpt en hun verhalen onthoudt. Het kan een beetje voelen alsof er een bekend iemand aan de andere kant van het scherm zit.
Maar vertrouwdheid is geen vriendschap, en naar iemand kijken die alleen leeft, betekent niet per se dat je een echt sociaal vangnet opbouwt.
De helft van de eenzame mensen grijpt naar een scherm. Dit is daar het verdienmodel van
De opkomst van eenzaamheidsinfluencers sluit aan bij iets wat mensen al doen als ze zich losgekoppeld voelen: naar een scherm grijpen.
De Healthy Minds Poll van de American Psychiatric Association uit 2024, afgenomen onder 2.200 Amerikaanse volwassenen, vond dat 30% minstens wekelijks eenzaamheid ervoer en 10% dagelijks. Onder volwassenen van 18 tot 34 jaar zei 30% zich dagelijks of meerdere keren per week eenzaam te voelen.
Toen onderzoekers vervolgens vroegen wat mensen doen als ze zich eenzaam voelen, zei de helft dat ze meestal afleiding zoeken, zoals televisie kijken, naar een podcast luisteren of sociale media gebruiken. 38% zei contact te zoeken met vrienden of familie.
Dat maakt de populariteit van eenzaamheidscontent behoorlijk interessant. Iemand voelt zich eenzaam, pakt zijn telefoon en doomscrollt door zijn socialemediaplatforms. In plaats van weer een glamoureuze avond uit ziet hij iemand achter het scherm die vertelt dat ook zij de avond alleen doorbrengt.
Het is alsof je iemand anders tegenkomt in dezelfde emotionele wachtkamer, alleen filmt die het en verdient er geld aan. Eenzaamheidsinfluencers op sociale media kunnen verschillende kanten van het moderne leven te gelde maken. Dat maakt de content nog niet automatisch uitbuitend.
Net als elk ander soort content op sociale media is eenzaamheid nu een ervaring die je kunt verpakken, bewerken en uploaden. Maar de grote vraag is: wat gebeurt er als de video afgelopen is? Voelt de kijker zich gerustgesteld? Voelt hij zich verbonden? Legt hij zijn telefoon of tablet weg en gaat hij een stukje wandelen? Of kijkt hij nog 37 video’s?
Er is op dit moment geen studie die aantoont dat kijken naar de content van eenzaamheidsinfluencers mensen eenzamer maakt.
Bijna niemand voelt zich thuis in een online community
Als sociale media al die gevoelens van verbondenheid opwekken, zou je verwachten dat online communities hoog scoren wanneer mensen wordt gevraagd waar ze zich thuis voelen. Meestal is dat niet zo.
De peiling van de American Psychiatric Association uit 2024 vond dat 65% van de Amerikaanse volwassenen een sterk gevoel van erbij horen ervoer dankzij familie, en 53% zei hetzelfde over vrienden. Online communities? Slechts 3%.
Tabel 2: Waar het gevoel van erbij horen echt vandaan komt
| Bron van verbondenheid | Aandeel Amerikaanse volwassenen met een sterk gevoel van erbij horen |
| Familie | 65% |
| Vrienden | 53% |
| Online communities | 3% |
Bron: American Psychiatric Association, januari 2024, n=2.200. Respondenten konden meer dan één bron noemen.
Infographic 2: Bijna niemand voelt zich thuis in een online community
Deze data betekenen niet dat online communities zinloos zijn. Sommige mensen hebben online echte vriendschappen, steunnetwerken en zelfs serieuze relaties opgebouwd. Toch suggereert de peiling dat familie en vrienden nog altijd domineren wanneer mensen aan diepe verbondenheid denken. Dat maakt het fenomeen van de eenzaamheidsinfluencer nog interessanter.
Door video’s te kijken van mensen die alleen zijn, kan een kijker zich begrepen voelen zonder per se het gevoel te hebben ergens bij te horen. Als publiek kun je iemand over zijn ervaring horen praten en denken: ‘Eindelijk iemand die het snapt’ of ‘Wacht, zo ben ik precies.’ Maar als de video afgelopen is, wordt het scherm van je telefoon zwart, en zit je misschien nog steeds alleen.
Dat is niet per se een tekortkoming van de content. Het laat simpelweg zien dat digitale intimiteit en echte verbondenheid niet helemaal hetzelfde zijn.
Alleen zijn is geen eenzaamheid — en dat onderscheid beslist de discussie
In gesprekken over eenzaamheidsinfluencers is dit de grootste vraag: is alleen zijn hetzelfde als eenzaam zijn? Het korte antwoord: nee.
Het klinkt misschien vanzelfsprekend, maar het verschil verandert het hele gesprek. De formulering van Peplau en Perlman beschrijft eenzaamheid als de kloof tussen de relaties die iemand heeft en de relaties die hij wil. Alleen zijn is daarentegen gewoon in je eentje zijn, en dat kan ook heerlijk zijn.
Misschien wil je een film zien zonder 20 minuten te onderhandelen over welke film de rest wil zien, of wil je gewoon rustig zitten en van een maaltijd genieten. Dat is geen eenzaamheid.
Aan de andere kant kun je op een feestje tussen 20 mensen staan en vurig wensen dat je ergens anders was, met iemand die je begrijpt of met wie je plezier kunt hebben. Het plaatje van buitenaf vertelt ons niet echt wat er vanbinnen gebeurt, en daarom zou het onterecht zijn om naar het solodiner van een maker te kijken en daar automatisch onderzoek naar ongewild sociaal isolement op los te laten.
Als iemand oprecht geniet van zijn eigen gezelschap, is daar niets mis mee. Maar niet iedereen kiest er zelf voor. Onderzoek onder oudere Amerikanen vond dat ongeveer de helft van de mensen die eenzaamheid ervoeren helemaal niet sociaal geïsoleerd was, wat laat zien dat mensen om je heen hebben eenzaamheid niet per se oplost.
Waar het hier om draait, is niet simpelweg alleen zijn. Het gaat erom of iemand het gevoel heeft dat hij bij niemand terechtkan.
Een landelijke enquête uit 2025 in Japan liet zien dat 23,4% van de mensen die niemand hebben om in vertrouwen te nemen, zich voortdurend eenzaam voelde. Bij mensen die wel iemand hadden om mee te praten, was dat slechts 2,5%. Dat is een enorm verschil van een factor 9,4. Opvallend genoeg liet alleen wonen lang niet zo’n kloof zien: 9,8% tegenover 3,4% meldde eenzaamheid.
Het verschil dat samenhing met alleen wonen was kleiner, maar het maakt het punt wel duidelijk: het probleem is niet zozeer alleen zijn, maar niemand hebben. Niemand om te bellen, om goed of slecht nieuws mee te delen, en niemand die merkt dat je een rotdag hebt gehad.
Wat de makers zelf over zichzelf zeggen
Nog een reden waarom het genre van de eenzaamheidsinfluencer wat nuance verdient: de makers zelf beschrijven hun leven niet per se als tragisch. Integendeel, de meesten lijken behoorlijk gelukkig of tevreden.
Lana Isa heeft bijvoorbeeld uitdrukkelijk afstand genomen van het idee dat ze eenzaamheid of het feit dat ze geen vrienden heeft zou romantiseren. Haar uitleg is dat ze probeert het beste te maken van de fase waarin ze nu zit.
Ze zei in een verklaring:
‘Ik probeerde nooit te romantiseren dat je geen vrienden hebt. Ik probeerde alleen te romantiseren dat je het beste maakt van de levensfase waarin je nu zit.’
Isa bedoelt niet dat vriendschap slecht is of dat mensen hun kleine kring moeten opgeven. Ze zegt alleen dat je, als je in een bepaalde levensfase zit, niet elke dag ongelukkig hoeft te zijn.
Ze zei ook:
‘Ik denk niet dat iemand op een dag wakker wordt en besluit dat hij geen vrienden wil hebben.’
Die uitspraak maakt het idee dat deze makers eenzaamheid bewust als ideaal verkopen een stuk ingewikkelder. Misschien leggen ze gewoon vast en delen ze wat er gebeurt, en dat is juist een deel van de aantrekkingskracht. Sociale media laten meestal alleen de gepolijste versie zien.
Eenzaamheidsinfluencers laten de stukjes zien die normaal buiten beeld blijven.
Destigmatiseren of normaliseren? Beide kanten, eerlijk bekeken
Is het romantiseren van eenzaamheid dan schadelijk, of kan er ook iets goeds aan zitten? Eerlijk gezegd weten we dat nog niet. Er is de zorg dat eenzaamheid, zodra alleen zijn lifestylecontent wordt, veel aantrekkelijker kan lijken dan het in het echte leven voelt. Als iemand die zich al afgesneden voelt van anderen voortdurend ‘geen vrienden’-content ziet, denkt hij misschien dat alleen blijven veel makkelijker is dan de hand uitsteken en echte banden aangaan.
Toch blijft het een zorg en geen vastgestelde bevinding. Op dit moment is er geen studie die aantoont dat kijken naar content over alleen zijn kijkers eenzamer maakt. Bovendien hebben sociale media mensen jarenlang aangemoedigd zich te presenteren als gelukkig, populair en altijd omringd door anderen.
Maar laten zien dat je een vrijdagavond alleen kunt doorbrengen zonder dat als een saai leven te zien, neemt voor de meeste mensen juist een hoop druk weg.
Eén video kan dus verschillende kijkers op verschillende manieren raken. Sommigen kijken puur voor hun plezier; anderen die van alleen zijn genieten, kijken om zich bevestigd te voelen, en weer anderen die wanhopig meer vrienden willen, kijken en voelen zich begrepen.
Daarom ligt het enige eerlijke standpunt ergens tussen verheerlijken en veroordelen. Eenzaamheidsinfluencers zijn geen bewijs dat eenzaamheid nu iets begerenswaardigs is geworden, en ook geen bewijs dat sociale media iedereen eenzamer maken. Ze zijn het bewijs van iets veel interessanters: mensen voelen zich steeds vrijer om ervaringen te delen die vroeger verborgen zouden zijn gebleven.
Tabel 3: Twee lezingen van dezelfde bevinding
| Critici van de trend | Verdedigers van de trend | |
| De stijging van eenzaamheid onder jongvolwassenen | 0,56 SD over 43 jaar — een echte, aanhoudende toename | De eigen auteurs van de studie noemen ‘epidemie’ overdreven |
| Wat de content doet | Normaliseert ongewild isolement | Haalt het stigma van alleen zijn af |
| Wie er kijkt | Eenzame mensen die hun situatie als lifestyle verkocht krijgen | Mensen die verlost worden van de druk om een vol sociaal leven op te voeren |
| De makers | Verdienen geld aan een mentale gezondheidscrisis | ‘Ik denk niet dat iemand op een dag wakker wordt en besluit dat hij geen vrienden wil hebben’ |
Veelgestelde vragen
Wat is een eenzaamheidsinfluencer?
Een eenzaamheidsinfluencer is een maker die een solitaire levensstijl vastlegt met content zoals alleen naar de bioscoop gaan, rustige avonden, dagboeken over alleen wonen en ‘geen vrienden’-ervaringen. Het grote verschil is dat de maker alleen zijn niet per se presenteert als falen of als iets wat opgelost moet worden. De term begon eind 2025 en in 2026 aandacht te krijgen, toen makers als Lana Isa en Min Jo een groot publiek trokken.
Is het romantiseren van eenzaamheid schadelijk?
Er is onvoldoende bewijs om te bevestigen dat eenzaamheidscontent zelf schadelijk is. Je op je gemak voelen bij zelfgekozen alleen zijn kan gezond zijn, en een rustig weekend als normaal presenteren kan helpen de druk weg te nemen die sociale media op mensen leggen om er altijd sociaal actief uit te zien.
De zorg ligt anders wanneer iemand ongewild geïsoleerd is. Als content kijkers laat geloven dat ze het gebrek aan betekenisvolle relaties moeten accepteren terwijl ze juist contact willen, kan dat volgens critici het probleem versterken.
Wat is het verschil tussen alleen zijn en eenzaamheid?
Alleen zijn is in wezen gewoon in je eentje zijn. Eenzaamheid is eerder een gevoel dat er iets ontbreekt. Je kunt bijvoorbeeld met je vrienden op stap zijn en je toch eenzaam voelen, zeker als zij genieten van iets waar jij niet zo van houdt.
Is Gen Z de eenzaamste generatie?
Een studie vond dat de eenzaamheid onder 18- tot 29-jarigen tussen 1976 en 2019 met 0,56 standaarddeviatie toenam. Hetzelfde onderzoek vond dat de eenzaamheid onder ouderen relatief stabiel bleef.
Gen Z ‘de eenzaamste generatie’ noemen gaat echter verder dan wat de studie heeft vastgesteld. De onderzoekers waarschuwen dat het beschrijven van de langetermijnstijging als ‘eenzaamheidsepidemie’ de bevinding overdrijft.
Zijn parasociale relaties slecht voor je?
De trend van eenzaamheidsinfluencers levert niet genoeg bewijs om een algemeen oordeel over parasociale relaties te vellen. Sommige kijkers kunnen zich vertrouwd gaan voelen met makers zonder een gewone persoonlijke relatie met hen te hebben.
Er gaapt hier een behoorlijk grote kloof: op dit moment zegt slechts 3% van de Amerikanen dat online communities hun een sterk gevoel van erbij horen geven, tegenover 53% die dat uit vriendschappen haalt. Het internet kan mensen dus helpen zich verbonden te voelen, maar die verbondenheid vervangt misschien niet helemaal het hebben van mensen om je heen in het echte leven.
Kan het kijken naar deze content je eenzamer maken?
Niemand weet het echt. Op dit moment is er geen studie die onderzoekt of kijken naar eenzaamheidsinfluencers mensen eenzamer of juist minder eenzaam laat voelen.
Wat wel duidelijk is: sommige mensen die zich eenzaam voelen, grijpen al naar sociale media om de tijd te doden of hun gedachten te verzetten. Dat maakt dit nieuwe soort content behoorlijk interessant. Voor sommigen kan het troostend voelen. Bij anderen komt het misschien net iets anders binnen.
Noot van de redactie: Weinig of zelfs geen vrienden hebben betekent niet automatisch dat er iets mis is. De makers die hier aan bod komen, moeten niet gediagnosticeerd worden, en we moeten er ook niet van uitgaan dat ze ervoor gekozen hebben alleen te zijn. En als je je zelf eenzaam voelt, hoef je je daar niet voor te schamen. Heb je het moeilijk of wil je gewoon meer contact? Neem contact op met iemand die je vertrouwt of met een erkende hulpdienst.
